Bazen kelimeler ağır gelir. Öyle bir ağırlık ki, kalbin dayanamaz sanırsın.
Susmak istersin, susamazsın. Dilin sussa beynin susmaz çünkü, kalbin susmaz. Sen, kalbin ve beynin konuşmaya başlarsınız. Doluya koyarsın almaz, boşa koyarsın dolmaz.
Biri iyi yönünü anlatır, diğeri kötüsünü; biri mutlu günlerden bahseder, diğeri hayal kırıklıklarından.
Hangisini dinlesen sonunda kalbin acır. Önce bir sızı kaplar içini. Sussunlar istersin; en sevdiğin şarkılar gelir aklına ama hep hüzünlüdür, biraz boynu bükük.
“Ne olacak?” diye sorarsın öteki yanına. Bazen “bekle” der, bazen “git”. Bazen “sus” der, bazen “anlat”. Sen anlatmışsındır aslında ve karşındaki kalbin sağır olduğunu görmüşsündür…
Bazen hiçbir şey yapmamak, aslında çok şey yapmaktır: düşünmek, planlamak… Hayat çok kısa ve sen değerlisin. Biliyorum, bu sana öğretilmedi; ama inan bana, bu dünyada en değerli olan kendinsin. Bu nedenle bırak akışına, evren adaletini göstersin. Sen çekil kenara ve hedeflerine odaklan.