Büyümek, bir fidan gibi; belki de bir tohum aslında. Toprağını delmek ve güneşine ulaşmak. Anne karnındaki bir bebek gibi masumca nefes alacağı günü beklemek, dünyanın en güzel müziğini, annesinin kalp atışının ritmini dinlemek.
Büyümek, sancılardan tecrübe edinmek; bazen dağları aşmak, düz ovada yalnız kalmak, yorulmak, kendine duvarlar örmek, sonra da o duvarları yıkmak.
Büyümek, dünü unutmadan kendine rehber edinmek; yarını düşünmek, planlamak ama bugünü yaşamak için çabalamak.
Büyümek; su altında kalmak, alışmak ve yüzeye ulaşmak. Okyanusları geçmek, durgun suda boğulmamak.
Büyümek, içindeki çocukla hesaplaşmak, onu bulup çıkarmak, onunla birlikte yıllanmak. Büyümek, büyürken çocuk kalmak, masumiyetini kaybetmeden.
Büyüyordum; içimdeki çocuğun bana küstüğünü bilmeden, anlamadan, onunla konuşmadan, hesaplaşmadan.
Büyüdüğümü sanıyordum oysa; geçmişimi rehber aldığımı sanarak, travmalarımın esiri olarak. Gelecek kaygısıyla bugünümü yaşayamadan kendime yollar çiziyordum. Büyüdüğümü sanıyordum; acılarımı taze tutarak, heybemde büyüttüğüm egomla.
Hayallerim çıkmaz sokaklara çıktığında anladım büyümediğimi. İçimdeki kanatsız kuşların kafeslerde kaldığını ve yaralandığını.
Oysa kendime çizdiğim hayat çok başkaydı, yaşadıklarım bambaşka. Kendi ördüğüm duvarlarda kapılarım kapalı, ellerim kelepçeli, ayaklarımda pranga; kilitli kalmıştım çocukluğumda, gençliğimde. Gözlerimde perde, senaryosunu bilmediğim bir filmin başrolüydüm.
Şimdi görmeliyim; ayağa kalkmalı, içimdeki çocuğu serbest bırakmalı, kafeslerdeki kuşların kanatlarını onarmalı ve özgürlüğüne kavuşturmalıyım.
Bir ben var benden içeride; onunla bir olmalı, biz olmalıyız. Ben hazırım biz olmaya…