Hayat bir labirent; insanın kendi içinde yaşadığı, yollar bulup çıkardığı, çıkış yolu sandığı.
Kendini bilmediği, bulmadığı. Bilseydi ki bütün yollar kendine çıkıyor, koşar adım gitmez miydi? Gitmezdi.
Varoluş; hep merak ettiğimiz gayb.
Teslimiyet; doğduğumuz anda bize verilmiş bir düşünce.
Masumiyet; belki de kaybetmemek adına savaş verdiğimiz.
Kendi içimizde ördüğümüz duvarlar, hapsettiğimiz masumiyetimiz ve kaybettiğimiz kendimizle…
İçimizdeki çocuk ağlarken, bilmediğimiz, duymadığımız bir yerlerde labirentte kalmak belki de hep korkuttu bizi. Yalnız kalmak… Belki de çıkış, içimizdeki çocukla konuşmakta ve anlaşmaktaydı. Belki de labirentte kendimizden sıyrılıp her şeye biraz uzaktan bakmakta.
Cesaret biraz da her şeyin sonu dediğin yerde bir ışığın belirmesi. İçinden bir sesin sana “gel” demesi.
Yalnızlıktan korkmak! Yalnız olduğunu bilmek ama korkmak, söyleyememek.
Bilir misin? En karanlık gecenin ardından bile güneş doğar; yeni umutlar ve mutluluklarla.
An biter; acısı kalır, hatırası kalır, mantığı kalır. Ama en çok ne kalır biliyor musun? Yanına kâr kalır arkadaşım: sevdiklerin, sevgilerin, söylediklerin, vazgeçtiklerin, sabrettiklerin…